Rozdział 2

Weszły na lotnisko. Pozostało im 40 minut do odprawy. Jessica poszła do łazienki. Stanęła przed lustrem. Czasem zastanawiała się po co w ogóle to robi. Może ma nadzieje, że zobaczy tam kogoś innego? Niestety, marzenie się nie spełniło. Znów zobaczyła średniego wzrostu dziewczynę, z wiecznie nieukładającymi się czarnymi włosami o brązowych oczach. Może w towarzystwie przyjaciółek była rozgadaną, zwariowaną nastolatką, ale w głębi duszy było w niej trochę nieśmiałości.  Sam, Ell i Gry nawet nie zdawały sobie sprawy jak bardzo denerwuje się przed tym kiedy musi coś ważnego załatwić, przed egzaminami, albo co najgorsze przedstawieniami . Lubiła tak czasem postać przed lustrem i pomyśleć jak by to było gdyby była inną osobą. Kochała rysować. Robiła to z wielką pasją. Jej rysunki zawsze przedstawiały to co w danym momencie czuła. Uwielbiała także czytać. Zatapiała się w książkach i czuła jakby była w tamtym świecie.

Zakończyła rozmyślanie. Ułożyła sobie szybko włosy i wróciła do przyjaciółek.

S- So ty tam tak długo robiłaś? Spotkałaś księcia Williama po drodze?

J- Hehe, bardzo śmieszne.

W tej chwili zadzwonił do niej telefon. To Daniel – jej chłopak.

D- Cześć skarbie. Jesteście już na lotnisku?

J- No pewnie. Za 10 minut mamy odprawę.

D- Tylko nie zapomnij o mnie jak już tam będziesz…

J- A czemu miałabym zapomnieć?

D- No.. bo wiesz to Hawaje. Pewnie będzie tam dużo ładnych chłopaków.

J- Ale ja Ciebie kocham, pamiętasz?

D- No pewnie, że pamiętam.. i ja Ciebie też… Jess będę już kończyć.

J- Paaa, będę tęsknić.

D- Ja też.

Nie wyobrażała sobie jak przeżyje te dwa miesiące bez niego. No ale to miały być ich wakacje życia. Planowały tę podróż od lat, a teraz kiedy to marzenie ma się spełnić ona wymięka, bo będzie tęsknić za chłopakiem? … Jest z Danielem od roku i nie wyobraża sobie życia bez niego.

Jess, Sam, Elaine i Grace poszły do odprawy. W pewnym momencie na Ell wpadł jakiś chłopak.

E- Co robisz, idioto?! – krzyknęła obrażona

Ch.1 - No przepraszam! Nie zauważyłem cię, pani wybuchowa!

E- Pff.. i kto to mówi, panie niewidomy.

Ch.2 – Louis, chodź bo się spóźnimy.

S- No właśnie Ell, my też musimy iść.

E- Phi, co on sobie myśli… że jest taki najmądrzejszy, idiota… o nie! Patrzcie, oni też lecą na Hawaje! – wskazała na 5-u chłopaków stojących kilka metrów za nimi

G- No i co z tego? Pewnie i tak nigdy więcej ich nie spotkamy… Ell Hawaje nie są takie małe.

No i po odprawie. Przyjaciółki wsiadły do samolotu. 

~ Ariel